‘ஃபிளாக் (FLAG)’ திரை விமர்சனம்!

பெற்றோரை இழந்த சிறுவன் திஹான், பெங்களூரில் தாத்தாவின் அரவணைப்பில் வளர்கிறான். தேசியக் கொடி தயாரிக்கும் இடத்தில் வேலை பார்க்கும் தாத்தாவுக்கு ஒரே ஒரு கனவு. டெல்லி செங்கோட்டையில் குடியரசுத் தலைவர் ஏற்றும் தேசியக் கொடியை நேரில் பார்த்துவிட வேண்டும் என்பதுதான் அது!

ஆனால், விதி வேறு கணக்குப் போடுகிறது. திடீரென உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டு படுத்த படுக்கையாகிவிடும் தாத்தாவின் கனவு நிறைவேறுமா என்ற கேள்வி சிறுவனை வாட்டுகிறது. தாத்தாவின் உயிரும் நம்பிக்கையும் அந்தக் கனவில்தான் இருக்கிறது என்பதை உணரும் திஹான், அதைத் தானே நிறைவேற்ற முடிவெடுக்கிறான். யாருடைய துணையும் இல்லாமல் டெல்லியை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடங்குகிறான்.

வழியில் எதிர்கொள்ளும் மனிதர்கள், அனுபவிக்கும் இடையூறுகள், சந்திக்கும் வியப்புகள் என அந்தச் சிறுவனின் பயணம் பல திருப்பங்களைச் சந்திக்கிறது. இறுதியில் தாத்தாவின் ஆசையை நிறைவேற்றினானா, இல்லையா? என்பதற்கான விடைதான் ‘ஃபிளாக்’.

ஒரு சிறுவனின் பயணத்தை வெறும் சாகசக் கதையாகச் சொல்லிவிட்டுச் செல்லாமல், அதன் பின்னணியில் இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மையையும், தேசிய ஒற்றுமையையும் அழுத்தமாகப் பேசியிருக்கிறார் இயக்குநர் எஸ்.பி. பொன்சங்கர்.

மொழி வேறு, மதம் வேறு, உணவு வேறு, உடை வேறு… ஆனால், அனைவருக்கும் ஒரே அடையாளம் – இந்தியர்! பல்வேறு இனங்கள், கலாச்சாரங்கள், பண்பாடுகள் கொண்ட மக்கள் ஒரே தேசியக் கொடியின் கீழ் சகோதரத்துவத்துடன் வாழ்வதுதான் இந்தியாவின் தனித்துவம் என்பதைச் சிறுவனின் கண்கள் வழியாக நமக்குக் காட்டியிருக்கிறார் இயக்குநர்.

சிறுவன் திஹான் – நடிப்பில் மனதைத் தொடுகிறார்!

மோகனவேல் என்ற கதாபாத்திரத்தில் கதையின் நாயகனாக நடித்திருக்கும் சிறுவன் திஹான், குறும்புத்தனமான நடிப்பால் கவர்கிறார். பெற்றோரை இழந்த சோகத்தை வெளிப்படுத்தும் இடங்களில் மனதை கனக்கச் செய்கிறார். தாத்தாவின் கனவை நிறைவேற்றப் புறப்படும் பயணத்தில் சந்திக்கும் மனிதர்கள், எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் என ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் இயல்பான குழந்தைத்தனத்துடன் கடத்துகிறார்.

சில காட்சிகளில் அவனது பயணம் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தினாலும், அவனது அப்பாவித்தனமும் துடிப்பும் நம்மையும் அவனுடன் பயணிக்க வைத்துவிடுகின்றன. சிறுவனின் தோள்களில் ஒரு பெரிய கதையைச் சுமத்தியிருக்கும் இயக்குநருக்கு, திஹானின் நடிப்பு நல்ல பலம்!

தாத்தாவாக நடித்திருக்கும் மிக்கி மக்கி ஜா உள்ளிட்ட கிரி துவாரகேஷ், ஆனந்த், அபிநவ் கோசாமி, அமீர் மாலிக், பபுஷா, சினி உள்ளிட்ட நடிகர்கள் அனைவரும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களில் சிறப்பாகப் பயணித்திருக்கிறார்கள். இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களையும், கலாச்சாரப் பின்னணிகளையும் பிரதிபலிக்கும் மனிதர்களாக அவர்கள் திரையில் தோன்றுவது கதையின் நோக்கத்துக்குப் பலம் சேர்க்கிறது.

கேமராவில் விரியும் இந்தியாவின் அழகு!

ஒளிப்பதிவையும் கவனித்திருக்கும் இயக்குநர் எஸ்.பி. பொன்சங்கர், கன்னியாகுமரி முதல் காஷ்மீர் வரையிலான இந்திய நிலப்பரப்பின் அழகைத் தனது கேமரா கண்களால் விருந்தாக்கியிருக்கிறார். இயற்கை வளங்கள், பல்வேறு மாநிலங்களின் பண்பாட்டுச் சிறப்புகள், பிரமாண்டமான கோயில்கள், அவற்றின் கட்டிடக்கலை என ஒவ்வொரு காட்சியிலும் இந்தியாவின் அழகை ரசிக்க வைக்கிறார்.

ராஜா ரவி வர்மா மற்றும் பாலசுப்பிரமணியம் ஆகியோரின் இசை, சிறுவனின் ஆச்சரியம், பயம், குறும்புத்தனம் ஆகிய உணர்வுகளை அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. ஒருபுறம் நாட்டுப்பற்றின் ஆழமான உணர்வு; மறுபுறம் சிறுவனின் விளையாட்டுத்தனமான உலகம். இரண்டுக்கும் ஏற்ற வகையில் இசை பயணிப்பது சிறப்பு.

ஒரு சிறுவனின் நீண்ட பயணத்தைச் சலிப்பின்றிச் சொல்லியிருப்பதோடு, அந்தப் பயணத்தின் நீளத்தையும் சிரமத்தையும் பார்வையாளர்கள் உணரும்படி காட்சிகளைத் தொகுத்திருக்கிறார் படத்தொகுப்பாளர் வரதராஜனன்.

இயக்குநரின் நோக்கம் – கொடியைத் தாண்டிய தேசப்பற்று!

சிறுவனின் தனிமை, தேடல், பயம், நம்பிக்கை, பயணத்தின் வழியே அவனுக்குள் ஏற்படும் மாற்றங்கள் எனப் பல உணர்வுகளைத் தேவையற்ற வசனங்களின்றி காட்சிகளின் வழியாகவே உணர்த்தியிருப்பது இயக்குநரின் பலம்.

நாட்டின் நிலப்பரப்பை வெறும் சுற்றுலாத் தலங்களாகக் காட்டாமல், ஒவ்வொரு இடத்தையும் இந்தியாவின் பண்பாட்டு அடையாளமாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். தேசியக் கொடி என்பது மூன்று வண்ணங்கள் கொண்ட ஒரு துணி மட்டுமல்ல; அது கோடிக்கணக்கான மக்களின் உணர்வு, வரலாறு, தியாகம், ஒற்றுமை ஆகியவற்றின் அடையாளம் என்பதையும் நுட்பமாக உணர்த்துகிறார்.

சிறுவன் தனியாக மேற்கொள்ளும் டெல்லிப் பயணம் நடைமுறையில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாகத் தோன்றினாலும், அந்தப் பயணத்தின் வழியாக இயக்குநர் சொல்ல வரும் கருத்து கவனிக்கத்தக்கது. இந்தியாவின் வெவ்வேறு மாநிலங்களின் மொழி, கலை, உணவு, கலாச்சாரம் என அனைத்தையும் ஒரே திரையில் இணைத்து, ‘வேற்றுமையில் ஒற்றுமை’ என்ற இந்தியாவின் அடையாளத்தை அழகாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

குறிப்பாக, நாட்டுப்பற்றை யாரிடமும் திணிக்காமல், இயல்பாக மனதில் விதைக்கிறார். நாளைய இந்தியாவைத் தாங்கிப் பிடிக்கப்போகும் குழந்தைகளிடம் நம் தேசத்தின் மீதான அன்பையும், தொன்மையான கலாச்சாரத்தின் மீதான மரியாதையையும் விதைக்கும் முயற்சி பாராட்டுக்குரியது.

இன்றைய சினிமா உலகில் வியாபாரக் கணக்குகளுக்காகவே பெரும்பாலான படங்கள் உருவாகும் சூழலில், ஒரு சமூகப் பொறுப்புடன் இத்தகைய படத்தைத் தயாரித்திருக்கும் ஐ & ஐ மூவீஸ் வைர பிரகாஷைப் பாராட்டாமல் இருக்க முடியாது.

ஒரு தாத்தாவின் கனவைச் சுமந்து டெல்லிக்குப் புறப்படும் சிறுவனின் பயணம், இறுதியில் இந்தியாவின் பெருமையையும் ஒற்றுமையையும் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

கொடியைப் பார்த்து வணங்குவது மட்டுமே நாட்டுப்பற்று அல்ல; அந்தக் கொடியின் கீழ் வாழும் ஒவ்வொரு மனிதரையும் நேசிப்பதுதான் உண்மையான நாட்டுப்பற்று என்பதை அழுத்தமாகச் சொல்லியிருக்கும் ‘ஃபிளாக்’, குடும்பத்துடன் அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய படம்!

தேசப்பற்றை முழக்கமாக அல்ல… மனதில் மலரும் உணர்வாக மாற்றியிருக்கும் இந்த ‘ஃபிளாக்’ திரைப்படத்தைக் கொண்டாடலாம்!