இருளுக்குள் மறைந்திருக்கும் மனித மனத்தின் கதை : ‘ராவ் பகதூர்’ விமர்சனம்!

சில திரைப்படங்கள் கதை சொல்ல வருவதில்லை… மனித மனத்தின் இருண்ட அறைகளைத் திறந்து காட்ட வருகின்றன. வெங்கடேஷ் மகா இயக்கியுள்ள ‘ராவ் பகதூர்’ அப்படிப்பட்ட ஒரு முயற்சி. பரம்பரைப் பெருமை, சமூகப் பார்வை, நிறத்தின் மீதான மோகம், குற்றவுணர்வு என மனிதனுக்குள் புதைந்திருக்கும் பல அடுக்குகளை உளவியல் நாடகமாக விரிக்கிறது இந்தப் படம்.

சத்யதேவ், விகாஸ் முப்பலா, தீபா தாமஸ் ஆகியோர் நடித்துள்ள இப்படம், ஒரு திரையரங்க மேடை நாடகத்தைப் போன்ற அமைப்பில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. தொடக்கத்தில் மெதுவாக நகரும் கதை, படிப்படியாக பார்வையாளரைத் தனது உலகத்திற்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.

இயக்குநர் வெங்கடேஷ் மகா!

2018-ல் ‘C/o காஞ்சரபாலம்’ திரைப்படத்தின் மூலம் தெலுங்குத் திரையுலகில் தனக்கென ஒரு புதிய அடையாளத்தை உருவாக்கியவர் இயக்குநர் வெங்கடேஷ் மகா. அதன் பின்னர் ‘உமா மகேஸ்வர உக்ர ரூபஸ்யா’, ‘மாடர்ன் லவ் ஹைதராபாத்’ போன்ற படைப்புகளுக்குப் பிறகு, தனது தனித்துவமான பார்வையுடன் ‘ராவ் பகதூர்’ மூலம் மீண்டும் வந்திருக்கிறார்.

அரச குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்ட புவனம் ராமப்பா (சத்யதேவ்), வாழ்க்கையின் இறுதிக் கட்டத்தில் இருக்கிறார். கல்லீரல் புற்றுநோய், மன அழுத்தம், குடிப்பழக்கம் என பல போராட்டங்களுக்கு நடுவில் வாழும் அவர், மருத்துவர்களுக்கே புதிராக இருக்கிறார்.

அவரது மனைவி ரேணுகா (தீபா தாமஸ்), இரண்டாவது மகன் குசுமப்பாவின் மரணத்துக்குப் பிறகு எட்டு ஆண்டுகளாகத் தனி அறைக்குள் முடங்கிக் கிடக்கிறார். அந்த வீட்டில் நிலவும் மௌனம், சொல்லப்படாத பல ரகசியங்களை மறைத்து வைத்திருக்கிறது.

நினைவுகளுக்கும் நிஜத்துக்கும் இடையில் சிக்கித் தவிக்கும் ராமப்பா, தனது மனதின் பாரத்தை நெருங்கிய நண்பரும் குடும்ப மருத்துவருமான நாராயணச்சாரியிடம் (விகாஸ் முப்பலா) பகிர்ந்து கொள்கிறார். ஆனால் அவரை உள்ளுக்குள் வாட்டிக் கொண்டிருக்கும் அந்தக் குற்றவுணர்வு என்ன? இரண்டாவது மகனுக்கு நடந்தது என்ன? ரேணுகா ஏன் அந்த அறையை விட்டு வெளியே வர மறுக்கிறார்? என்பதே கதையின் மையம்.

 

மாய யதார்த்தமும் மனித உணர்வுகளும்!

1968 முதல் 1991 வரையிலான காலகட்டத்தில் விரியும் கதை, ராமப்பாவின் வாழ்க்கையைப் பின்னோக்கிப் பயணிக்கிறது. அவரது குடும்பப் பெருமை, அதிகாரம், காதல், தவறுகள், வலி என அனைத்தையும் இயக்குநர் ஒரு மேடை நாடக வடிவில் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

படம் முழுவதும் பரவும் மாய யதார்த்தத் தன்மை, இதற்கு ஒரு வித்தியாசமான அழகைக் கொடுக்கிறது. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் ஒரு ஓவியத்தின் அமைதியும், ஒரு நாடகத்தின் அழுத்தமும் கலந்திருக்கிறது.

ஆனால் இந்த மெதுவான பயணம் எல்லா ரசிகர்களுக்கும் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதாக இருக்காது. முதல் பாதி மிகவும் நிதானமாக நகர்கிறது. சில இடங்களில் பொறுமையைச் சோதிக்கவும் செய்கிறது. ஆனால் இடைவேளைக்குப் பிறகு படத்தின் உண்மையான நோக்கம் வெளிப்படத் தொடங்குகிறது.

சமூகத்தின் கண்ணாடி!

பரம்பரை என்ற பெயரில் உருவாக்கப்படும் பெருமை, நிறத்தின் அடிப்படையில் மனிதர்களை மதிப்பிடும் மனநிலை, அதிகாரத்தின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் கொடுமைகள் என பல விஷயங்களை படம் அமைதியாகக் கேள்வி கேட்கிறது.

இயக்குநர் எந்த இடத்திலும் நேரடியாக அறிவுரை கூறவில்லை. கதையின் வழியாகவே தனது கருத்துகளைச் சொல்கிறார். அதுவே இப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம்.

சத்யதேவின் நடிப்பு படத்தின்  முதுகெலும்பு!

ராவ் பகதூர் கதாபாத்திரத்தில் சத்யதேவ் முழுமையாக தன்னை அர்ப்பணித்துள்ளார். வயது, தோற்றம், உணர்ச்சி என பல மாற்றங்களைத் தாங்கி, படத்தின் பெரும்பகுதியைத் தனது நடிப்பால் சுமக்கிறார்.

தீபா தாமஸ், விகாஸ் முப்பலா, பாலா பராசர் ஆகியோரும் தங்களது கதாபாத்திரங்களுக்கு நியாயம் செய்துள்ளனர். மெதுவாக நகரும் காட்சிகளிலும் அவர்களின் நடிப்பு படத்திற்கு உயிரூட்டுகிறது.

 கவனிக்க வேண்டிய முயற்சி!

படத்தின் மிகப்பெரிய குறை அதன் நீளம். சொல்ல வந்த கருத்தை இன்னும் சுருக்கமாகவும் வலிமையாகவும் சொல்லியிருக்கலாம். கதை தனது உச்சத்தை அடையும் முன்பே சில இடங்களில் அதன் தாக்கம் குறைகிறது.

இருப்பினும், வழக்கமான பாதையைத் தவிர்த்து ஒரு வித்தியாசமான சினிமா அனுபவத்தைத் தர முயன்றுள்ள துணிச்சலுக்காக ‘ராவ் பகதூர்’ கவனிக்கப்பட வேண்டிய படம்.

இது அனைவருக்குமான பொழுதுபோக்கு திரைப்படம் அல்ல. ஆனால் சினிமா என்ற கலை வடிவத்தின் மூலம் சமூகத்தின் முகத்தைப் பார்க்க விரும்பும் ரசிகர்களுக்கு, இந்தப் படம் ஒரு சிந்தனைப் பயணம்.