‘சண்டக்காரி’ திரை விமர்சனம்!

தங்கப் பதக்கம் வாங்கிய இன்ஜினியர். சொந்தமாக ஆப் உருவாக்கிய அறிவாளி. இப்படிப்பட்ட ஹீரோவான விமல், லண்டனில் பெரிய நிறுவனத்தில் உயர் அதிகாரியாக இருக்கும் ஸ்ரேயா சரணுக்கு அசிஸ்டென்டாக வேலை செய்கிறார்.

‘திறமைக்கு ஏற்ற வேலை கிடைக்கவில்லை’ என்ற சோகத்தில் விமல் இல்லை. அதைவிட, ‘மேடம் எப்போது என்ன மனநிலையில் இருப்பார்?’ என்ற கவலையில்தான் இருக்கிறார்!

லட்சியம் அதிகம்… எதிர்பார்ப்பு அதைவிட அதிகம்… கோபம் அதற்கும் மேலே! இப்படிப்பட்ட ஸ்ரேயாவுக்கும், தன்மானம் கொண்ட விமலுக்கும் அலுவலகத்தில் அடிக்கடி உரசல்.

இந்த நிலையில் ஸ்ரேயாவின் விசா காலாவதியாகிறது. லண்டனைவிட்டு இந்தியா திரும்பினால், தனது கார்ப்பரேட் வாழ்க்கையில் பெரிய பின்னடைவு ஏற்படும் என நினைக்கும் அவர், நிரந்தரமாக அங்கேயே தங்க ஒரு ‘வித்தியாசமான’ திட்டத்தைப் போடுகிறார். அதுதான் விமலை திருமணம் செய்துகொண்டதாக நாடகம் போடுவது!

விமலும் ஓ.கே சொல்லிவிடுகிறார். ஆனால், ஒரு கண்டிஷன்… ஸ்ரேயா அவருடன் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்து அவரது பெற்றோரைச் சந்திக்க வேண்டும்!

‘இதென்ன பெரிய விஷயம்?’ என்று ஸ்ரேயா நினைக்க, விமலின் மனதில் வேறு கணக்கு ஓடுகிறது. ஸ்ரேயாவின் தொழில்முறைப் போட்டியாளருடன் கை கோத்து, இந்த போலித் திருமண நாடகத்தையே அவருக்கு எதிரான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தத் திட்டமிடுகிறார். அதற்குப் பிறகு காதல், கோபம், ஈகோ, குடும்பம், தவறான புரிதல்கள் என்று கதை ‘சண்டக்காரி’யின் தலைப்புக்கு ஏற்றபடி சண்டை போட்டுக்கொண்டே நகர்கிறது!

கதையின் ஒன்லைன் கேட்டாலே காமெடிக்கும் காதலுக்கும் குறைவிருக்காது என்பது தெரிகிறது. அதிலும் லண்டன் கார்ப்பரேட் கலாசாரம் ஒருபக்கம்… தமிழ்நாட்டு குடும்பச் சூழல் மறுபக்கம்… இந்த இரண்டு உலகங்களும் மோதும்போது சுவாரஸ்யம் எகிறியிருக்க வேண்டும்.

ஆனால், படம் எல்லா இடங்களிலும் அந்த வாய்ப்பை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. லண்டனில் இருந்து தமிழ்நாட்டுக்கு கதை தாவும்போது, ‘அடடா… இதற்காகத்தானா இத்தனை தூரம் கூட்டிட்டு வந்தாங்க?’ என்ற எண்ணம் சில இடங்களில் வருகிறது.

சில காமெடிகள் சிரிக்க வைக்கின்றன. சில காட்சிகள் ‘இன்னும் கொஞ்சம் டைமிங் பார்த்திருக்கலாமே!’ என்று சொல்ல வைக்கின்றன. நகைச்சுவைக்கான சூழல் இருந்தும், அதை முழுமையாகப் பயன்படுத்தாத இடங்கள் இருக்கின்றன.

விமல் தனது வழக்கமான ஸ்டைலில் கதையைத் தாங்குகிறார். இயல்பான நடிப்பு, லைட்டான காமெடி, கோபம் என தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையைச் சரியாகச் செய்கிறார். ஆனால், கதாபாத்திரம் அவருடைய நடிப்புத் திறனை வேறு பரிமாணத்தில் காட்டும் அளவுக்கு வலுவாக எழுதப்படவில்லை.

ஸ்ரேயா சரண், ‘என் கேரியருக்கு நான் தான் முதலாளி!’ என்ற தன்னம்பிக்கையுடன் இருக்கும் கார்ப்பரேட் பெண்ணாக கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறார். குறிப்பாக கோபக் காட்சிகளில் அவரது கதாபாத்திரத்தின் தன்மை நன்றாக வெளிப்படுகிறது.

விமல் – ஸ்ரேயா இடையே இருக்க வேண்டிய அந்த ‘கெமிஸ்ட்ரி’ திரையில் போதுமான அளவு பற்றிக்கொள்ளவில்லை. இருவரும் காதலிக்கிறார்கள் என்பதை கதை சொல்கிறது; ஆனால், அதை பார்வையாளர்களும் உணரும்படி காட்சிகள் அழுத்தமாக அமையவில்லை. அதனால் காதல் பயணம் சில இடங்களில் ‘கதை நகர வேண்டுமே!’ என்ற அவசரத்தில் பயணிப்பது போல தெரிகிறது.

பிரபு, உமா பத்மநாபன் இருவரும் விமலின் பெற்றோராக குடும்பக் காட்சிகளுக்கு நல்ல வலு சேர்க்கிறார்கள். புன்னகை பூ கீதா, சத்யன், கே.ஆர். விஜயா, ரேகா, தேவ் கில், கிரேன் மனோகர், மகாநதி சங்கர் என துணை நடிகர்கள் தங்களுக்குக் கிடைத்த இடங்களில் படத்துக்கு சிரிப்பையும் பரபரப்பையும் கூட்டுகிறார்கள்.

குருதேவின் ஒளிப்பதிவு லண்டனையும் தமிழ்நாட்டையும் அழகாகக் காட்டுகிறது. அம்ரிஷின் இசையும் பின்னணி இசையும் படத்தின் வணிகரீதியான தன்மைக்கு பக்கபலமாக இருக்கின்றன.

முக்கியமாக, இந்தக் கதை நமக்கு புதிதல்ல. ‘போலி திருமணம்… அதற்குள் உண்மையான காதல்… இடையில் ஈகோவும் குழப்பங்களும்…’ என்ற பார்முலாவை சினிமா ஏற்கெனவே பலமுறை பார்த்துவிட்டது.

அதனால் புதுமையான திருப்பங்களைவிட, குடும்ப நகைச்சுவை மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் மோதல்தான் படத்தின் பலமாக இருக்கிறது.

அதேசமயம், சில சம்பவங்களில் ‘இதை இப்படித்தான் செய்ய வேண்டுமா?’ என்ற தர்க்கக் கேள்விகள் எழுகின்றன. கதாபாத்திரங்களின் செயல்பாடுகளுக்கும் சூழ்நிலைகளுக்கும் இடையே சில இடங்களில் லாஜிக் லீவ் எடுத்துக்கொள்கிறது!

இன்னும் கொஞ்சம் கச்சிதமான திரைக்கதை… இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமான காதல் காட்சிகள்… நாயகன்-நாயகி மோதலுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் நெருப்பு… இருந்திருந்தால் ‘சண்டக்காரி’ இன்னும் கலகலப்பாகச் சண்டை போட்டிருக்கும்.

மொத்தத்தில், லண்டன் லட்சியத்தையும் தமிழ்நாட்டு குடும்பக் கலாட்டாவையும் ஒரே தட்டில் வைத்து பரிமாறும் ‘சண்டக்காரி’, புதிதாக எதையும் சொல்லாமல், காதல்–காமெடி–குடும்பம் என்ற வழக்கமான வணிக மசாலாவைத் தனது பாணியில் பரிமாறுகிறது.