ஓம் – திரை விமர்சனம்!
கடத்தல், காவல்துறை ரகசிய நடவடிக்கை, காடுகளுக்குள் நடக்கும் வேட்டை, அதிரடி சண்டைகள் என ஒரு முழுமையான ஆக்ஷன் திரில்லருக்கான அத்தனை அம்சங்களையும் கொண்டிருக்கிறது தனுஷின் ‘ஓம்’. ஆனால், அந்த அம்சங்களைச் சரியான அளவில் கலந்து ரசிகர்களுக்குத் தேவையான விறுவிறுப்பைத் தருவதில் இயக்குநர் ராஜ்குமார் பெரியசாமி தடுமாறியிருக்கிறார்.
செம்மரக் கடத்தலைத் தடுக்க ஆந்திர காவல்துறை சிறப்புப் படையை அமைக்கிறது. அதன் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்கும் நித்யா ரெட்டி (சாய் பல்லவி), கடத்தல் வலையமைப்பின் முக்கியப் புள்ளியான கார்த்திகேயன் என்கிற சியா (மம்முட்டி)யைப் பிடிக்கத் திட்டமிடுகிறார். அந்தத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக, பழனி (தனுஷ்) ரகசியமாகக் கடத்தல் கும்பலுக்குள் ஊடுருவுகிறார். அந்த ஊடுருவல் எந்தப் புள்ளியில் ஆபத்தாக மாறுகிறது என்பதே படத்தின் கதை.

முதல் பாதியில் கதாபாத்திரங்களை அறிமுகப்படுத்தவும், அவர்களின் பின்னணியை விவரிக்கவும் இயக்குநர் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறார். இதனால் ஆங்காங்கே வேகம் குறைந்தாலும், கதையின் மீதான ஆர்வம் குறையவில்லை. சில இடங்களில் திரைக்கதை அமைப்பு ‘துரந்தர்’ படத்தை நினைவுபடுத்தினாலும், அது பெரிய உறுத்தலாக இல்லை. குறிப்பாக, தனுஷின் அறிமுகக் காட்சி சுமார் பத்து நிமிடங்கள் ஒரே ஷாட்டில் படமாக்கப்பட்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. நடிகர்களின் நடிப்பும், ஒளிப்பதிவின் நேர்த்தியும் அந்தக் காட்சியை ரசிக்க வைக்கின்றன.
ரகசியக் காவல்துறை அதிகாரியாக தனுஷ் தனது நடிப்பில் வழக்கம்போல முத்திரை பதிக்கிறார். காவல்துறை பணிக்கும் குடும்ப வாழ்க்கைக்கும் இடையே சிக்கித் தவிக்கும் அவரது கதாபாத்திரம் நம்பகமாக இருக்கிறது. வீட்டில் அவர் மீது சந்தேகம் கொள்ளும் ஸ்ரீலீலாவின் காட்சிகள் சின்னச் சின்ன சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன. குறைவான காட்சிகளே கிடைத்தாலும், ஸ்ரீலீலா தனது பங்களிப்பைச் சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார். கண்டிப்பான அதிகாரியாக சாய் பல்லவி கம்பீரம் காட்டுகிறார். சைது ஜொன்னலகட்டாவும் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பாத்திரத்தை நிறைவாகச் செய்திருக்கிறார்.
முதல் பாதி ஒரு சுவாரஸ்யமான திருப்பத்துடன் முடிவதால், இரண்டாம் பாதி மீதான எதிர்பார்ப்பு அதிகரிக்கிறது. ஆனால், அந்த எதிர்பார்ப்பைத் திரைக்கதை தக்கவைத்துக்கொள்ளவில்லை. கதை அடுத்த கட்டத்துக்கு நகராமல் ஒரே இடத்தில் சுற்றிக்கொண்டிருப்பது சோர்வைத் தருகிறது. உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகள் மூலம் கதைக்கு அழுத்தம் கொடுக்க முயன்றிருக்கிறார்கள். ஆனால், அவை பார்வையாளர்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதியவில்லை. தனுஷின் முந்தைய படங்களில் பார்த்த உணர்வுகளின் சாயல் இங்கும் இருப்பதால், புதிதாக எதையும் உணர முடியவில்லை.
‘வீரா’ பாடலும், காட்டுக்குள் நடக்கும் சண்டைக் காட்சியும் இரண்டாம் பாதியில் ஓரளவு ஆறுதல் அளிக்கின்றன. மற்றபடி, திரைக்கதையில் புதுமையோ, பரபரப்போ இல்லாததால் படம் மெதுவாகச் சலிப்பை நோக்கி நகர்கிறது. சாய் பல்லவி குற்றவாளிகளைக் கண்டுபிடிக்கும் விதம் மிகவும் எளிதாக இருப்பதால், ஒரு திரில்லர் படத்துக்குத் தேவையான பதற்றம் காணாமல் போகிறது. டிரெய்லரிலேயே பல முக்கியமான விஷயங்கள் வெளிப்பட்டுவிடுவதால், திரையரங்கில் ஆச்சரியப்படுவதற்கான வாய்ப்புகளும் குறைகின்றன. தேவையற்ற நீட்டிப்புகளுடன் நகரும் கதை, இறுதியில் சோர்வையே மிஞ்சுகிறது. சிறைச்சாலையில் இடம்பெறும் சண்டைக் காட்சி படத்தின் தரத்துக்குப் பொருந்தாத வகையில் அமைந்திருக்கிறது.
மம்முட்டியின் சியா கதாபாத்திரம் இன்னும் கொஞ்சம் வலிமையாகவும், இருண்ட பின்னணியுடனும் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டிய ஒன்று. ‘துரந்தர்’ படத்தின் ரெஹ்மான் டகாயித் போன்ற அழுத்தமான வில்லன் சாயல் இருந்திருந்தால், இந்தக் கதைக்கு கூடுதல் பலம் கிடைத்திருக்கும். மம்முட்டியின் நடிப்பில் குறை இல்லை; ஆனால், கதாபாத்திரத்தின் வடிவமைப்பிலேயே போதிய தீவிரம் இல்லை. ரேணு தேசாயின் கதாபாத்திரமும் ஆரம்பத்தில் முக்கியத்துவம் பெறுவது போலத் தோன்றினாலும், போகப்போக திரைக்கதையிலிருந்து காணாமல் போகிறது.

சாய் அபியங்கரின் பின்னணி இசை படத்துக்கு ஓரளவு பலம் சேர்க்கிறது. ‘வீரா’ பாடல் திரையில் சிறப்பாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், சில இடங்களில் பாடல் வரிகள் தெளிவாகக் கேட்காத அளவுக்கு ஒலி கலவை பலவீனமாக உள்ளது. எழில் அரசுவின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் முக்கியமான பலம். தனுஷின் நீண்ட அறிமுகக் காட்சியும், காட்டுப் பகுதிகளில் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகளும் காட்சியமைப்பில் அழகாக இருக்கின்றன. ஆனால், படத்தொகுப்பில் இன்னும் கூர்மை இருந்திருந்தால், படத்தின் நீளத்தையும் தொய்வையும் குறைத்திருக்கலாம்.
ஒரு ஆக்ஷன் திரில்லருக்கு நுணுக்கமான விவரங்கள் மட்டும் போதாது; அவ்வப்போது ரசிகர்களை உற்சாகப்படுத்தும் அதிரடி தருணங்களும், வலுவான திருப்பங்களும் அவசியம். அந்த இடத்தில்தான் ‘ஓம்’ தடுமாறுகிறது. இயக்குநர் ராஜ்குமார் பெரியசாமி முதல் பாதியில் உருவாக்கிய எதிர்பார்ப்பை இரண்டாம் பாதியில் சிதறவிட்டிருக்கிறார். மம்முட்டியின் கதாபாத்திரத்தில் இருக்க வேண்டிய வில்லத்தனமும், கதையில் இருக்க வேண்டிய அழுத்தமும் போதிய அளவில் வெளிப்படவில்லை.
மொத்தத்தில், ‘ஓம்’ முதல் பாதியில் நம்பிக்கை தருகிறது; இரண்டாம் பாதியில் பொறுமையைச் சோதிக்கிறது. தனுஷின் நடிப்பு, சாய் பல்லவியின் கம்பீரம், சில அழகான காட்சிகள் என ரசிக்கச் சில விஷயங்கள் இருந்தாலும், விறுவிறுப்பான திரைக்கதையும் வலுவான உச்சக்கட்டமும் இல்லாததால், முழுமையான திரையரங்க அனுபவமாக மாறாமல் ஒரு சுமாரான படமாகவே முடிகிறது.

