வேகமில்லா காதல் எக்ஸ்பிரஸ் : ‘ஒன்ஸ்மோர்’ விமர்சனம்!
தமிழ் சினிமாவில் ‘காதல் தோல்வி + சோகமான ஹீரோ + அவரைத் தேடி வரும் தேவதை’ என்ற காம்பினேஷனை எத்தனை முறை பார்த்திருப்போம்! அந்த வரிசையில் இன்னொரு படமாக ஆரம்பிக்கிறதோ என்று நினைக்க வைக்கும் ‘ஒன்ஸ் மோர்’, முதல் சில காட்சிகளிலேயே அந்த எண்ணத்தை கொஞ்சம் மாற்றுகிறது.
வேளச்சேரி பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருசக்கர வாகனம் பழுதாகி, வீட்டுக்குப் போக வழியில்லாமல் உட்கார்ந்திருக்கிறார் ரகு (அர்ஜுன் தாஸ்). அப்போது கல்லூரி ஜூனியரான அஞ்சலி (அதிதி சங்கர்) சிவப்பு நிறக் காரில் வந்து, “வாங்க… நான் டிராப் பண்றேன்” என்கிறார். காரில் ஏறிய சில நிமிடங்களிலேயே, “உங்களை எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு” என்று காதலையும் சொல்லிவிடுகிறார்!
பொதுவாக தமிழ் சினிமாவில் ஹீரோ ஹீரோயினைப் பார்த்து காதல் சொல்வார். இங்கே ஹீரோயின் முந்திக்கொள்கிறார். அதுவும் தயக்கமில்லாமல்! இதுவே படத்துக்கு ஒரு சின்ன புதுமையான சுவாரஸ்யத்தைத் தருகிறது.
ஆனால், அஞ்சலி இவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்க… ரகு மட்டும் ஏன் எப்போதும் யாரோ கடன் வாங்கி திருப்பிக் கொடுக்காத பணத்தை நினைத்துக்கொண்டிருப்பவர் போல சோகமாக இருக்கிறார்? அந்தக் கேள்விதான் கதையின் மையம்.
இயக்குநர் விக்னேஷ் ஸ்ரீகாந்த், காதலைப் பெரிய சம்பவங்களின் வழியாகச் சொல்லாமல், சின்னச் சின்ன உரையாடல்கள், பார்வைகள், மௌனங்கள் வழியாக நகர்த்துகிறார். குறிப்பாக முதல் பாதியில் இந்த அணுகுமுறை நன்றாகவே வேலை செய்கிறது.
அஞ்சலியாக அதிதி சங்கர் கவர்கிறார். குறும்பு, உற்சாகம், காதல், கொஞ்சம் குழந்தைத்தனம் என கதாபாத்திரத்துக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் இயல்பாகக் கலந்து கொடுக்கிறார். அர்ஜுன் தாஸோ வழக்கமான ‘கனமான குரல்’ இமேஜைத் தாண்டி, மனதுக்குள் ஏதோ ஒன்றை சுமந்துகொண்டிருக்கும் மனிதராக நிதானமாக நடித்திருக்கிறார். காதலி கொடுத்த செடி மெல்ல வளர்வதைப் போல, இவர்களின் காதலும் அவசரப்படாமல் வளர்கிறது.
படத்தின் இன்னொரு நல்ல அம்சம் — காதலை ஒரே மாதிரியான உறவுக்குள் அடைத்து வைக்காமல், வெவ்வேறு வடிவங்களில் காட்டியிருப்பது. அஞ்சலியின் நண்பரின் காதல் கதையும், அதைப் பற்றி ரகு பேசும் விதமும் படத்துக்கு ஒரு முதிர்ச்சியான பார்வையைத் தருகிறது. “உன் உணர்வு எனக்குப் புரியாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் உன் வலி புரிகிறது” என்ற மனநிலை, படத்தின் மனிதநேயமான அணுகுமுறையை வெளிப்படுத்துகிறது.
முதல் பாதியில் வரும் தேவாலயக் காட்சிகளும் குறிப்பிடத்தக்கவை. ரகுவுக்கு மனம் கஷ்டமாகும்போதெல்லாம் அவன் செல்லும் அந்த இடம், ஒரு கதாபாத்திரம் போலவே படத்தில் இயங்குகிறது. “இதுதான் சென்னையில் எனக்குப் பிடித்த இடம்” என்று அஞ்சலியை அங்கு அழைத்துச் செல்லும் காட்சி, காதலின் அழகை சத்தமில்லாமல் சொல்லிவிடுகிறது.
ஆனால்… இன்டர்வெல் தாண்டியதும் படத்தின் காதல் வண்டி கொஞ்சம் தடுமாறுகிறது!
ரகுவின் கடந்தகாலக் காதல் கதைக்குள் படம் செல்லும்போது, நிகழ்காலக் காட்சிகளில் இருந்த நிதானமும் ஆழமும் காணாமல் போகின்றன. இந்திரா (சோனா ஒலிக்கல்) தொடர்பான காட்சிகள் அவசரமாகச் சொல்லப்படுவதால், அந்தக் காதலின் வலியை பார்வையாளர்கள் முழுமையாக உணர முடியவில்லை.
மேலும், ரகுவின் சோகத்துக்கான காரணம் வெளிப்படும் இடத்தில், கதாபாத்திரங்களின் முடிவுகள் சில நேரங்களில் முழுமையாகப் புரியவில்லை. ஒரு சிறிய விஷயம் எப்படி இவ்வளவு பெரிய உறவை உடைத்தது? ஒருவரிடம் இத்தனை சந்தேகங்கள் இருக்கும்போது, இன்னொருவர் ஏன் அவருக்காக முழுமையாகத் தன்னை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்? இப்படிப் பல கேள்விகள் பதிலில்லாமல் நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.
நீண்ட உரையாடல்கள் படத்தின் பலம்… அதே நேரத்தில் சில இடங்களில் அதுவே படத்தின் பலவீனமாகவும் மாறுகிறது. அந்த இடங்களில் ஹேஷாம் அப்துல் வஹாபின் இசைதான் நம்மைக் காப்பாற்றுகிறது. குறிப்பாக ‘எதிரா புதிரா’ போன்ற பாடல்கள், காட்சிகளின் உணர்வை அழகாகத் தூக்கிச் செல்கின்றன.
மொத்தத்தில், ‘ஒன்ஸ் மோர்’ ஒரு பரபரப்பான காதல் படம் அல்ல. அமைதியாகப் பேசும் காதல் படம். காதலில் ஜெயிப்பது மட்டுமல்ல… காதலைப் புரிந்துகொள்வதும், ஏற்றுக்கொள்வதும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைக் கொஞ்சம் யோசிக்க வைக்கும் படம்.
இரண்டாம் பாதியில் கொஞ்சம் தடுமாறினாலும், முதிர்ச்சியான உறவுகளைப் பற்றி பேச முயன்றதற்காக ‘ஒன்ஸ் மோர்’ படத்துக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுக்கலாம்.
காதல் கதைகளில் ‘ஒன்ஸ் மோர்’ கேட்கலாம்… ஆனால், இந்த முறை கொஞ்சம் பொறுமையோடு!
