ஒரு மனிதன்… பல கதாபாத்திரங்கள்… ஒரு சினிமா : ‘ஒன் மேன்’ திரை விமர்சனம்!
கதை, திரைக்கதை, வசனம், இயக்கம், இசை, ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு என ஒரு படத்தின் பல துறைகளையும் ஒரே ஆள் கையில் எடுத்துக்கொள்வது தமிழ் சினிமாவுக்குப் புதிதல்ல. ஆனால், ‘ஒரு படத்தில் வரும் அத்தனை கதாபாத்திரங்களிலும் ஒரே ஆள் நடித்தால்?’ என்று கேட்டால், பதில் சொல்ல சினிமாவுக்கே கொஞ்சம் நேரம் தேவைப்படும். அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலாக வந்திருக்கிறது சங்ககிரி ராஜ்குமாரின் ‘ஒன் மேன்’.
டி.ராஜேந்தர் ஒரு காலத்தில் ‘ஒரு மனிதர் எத்தனை வேலைகளைச் செய்ய முடியும்?’ என்பதற்கான சினிமா இலக்கணமாக இருந்தார். ஆனால், சங்ககிரி ராஜ்குமார் அதை இன்னும் சில படிகள் மேலே எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார். நடிப்பிலிருந்து இயக்கம் வரை மட்டுமல்ல; படத்தின் பின்னணிப் பணிகள், தொழில்நுட்ப வேலைகள், காட்சிகளை உருவாக்கும் சாதனங்கள் என ஒரு முழுநீளத் திரைப்படத்தின் பெரும்பாலான சுமையையும் தன் தோளில் தூக்கிக்கொண்டு ஓடியிருக்கிறார்.
அதுவும் சாதாரணக் கதையல்ல!
நான்கு நண்பர்கள், ஒரு கார் ஓட்டுநர் எனத் தொடங்கும் பயணம், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உலகையே விழுங்கக்கூடிய ஒரு ரகசியத்துக்குள் செல்கிறது. மனிதனின் பேராசையால், பூமியில் ஒரு உயிரினம்கூட இல்லாமல் போகக்கூடிய கண்டுபிடிப்பு ஒன்று அவர்களுக்குத் தெரிய வருகிறது. அந்தக் கண்டுபிடிப்பை வைத்து பத்து நாட்களுக்கு உலகையே ஆளலாம் என்ற ஆசை அவர்களுக்குள் துளிர்க்கிறது.
ஆனால், உலகமே இல்லாமல் போனால்… ஆளப்போவது யாரை?
இந்தக் கேள்விதான் படத்தின் கதைக்குள் இருக்கும் சுவாரஸ்யமான முரண்.
உலகம் முழுவதும் பயணிக்கும் காட்சிகள், கார் சேசிங், ஹெலிகாப்டர் சாகசம், ரயில் பயணம், விமானக் காட்சிகள் என பிரமாண்டத்தை உருவாக்குவதற்கு சங்ககிரி ராஜ்குமார் கிராபிக்ஸை நாடியிருக்கிறார். காட்சிகளின் கிராபிக்ஸ் தரம் ஹாலிவுட் அளவுக்கு இல்லை என்றாலும், அந்தக் காட்சிகளின் பின்னால் இருக்கும் உழைப்பை நினைத்துப் பார்த்தால் அந்தக் குறை சட்டென்று பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறது.
ஏனென்றால், திரையில் ஒரு கூட்டம் தெரிகிறது. ஆனால், அந்தக் கூட்டத்தில் இருப்பவர்களும் அவரே!
ஒரு காட்சியில் ஒரு கதாபாத்திரம், அடுத்த காட்சியில் இன்னொரு கெட்டப், வேறு கோணத்தில் இன்னொரு மனிதர் என்று ஒரே ஆள் பல முகங்களாகத் திரையில் தோன்றுவது முதலில் சிரிப்பை வரவழைத்தாலும், சில நிமிடங்களில் அந்தச் சிரிப்பை வியப்பு ஆக்கிவிடுகிறது.
குறிப்பாக, கூட்டம் நிறைந்த திரையரங்கக் காட்சியையும், வனப்பகுதியில் இடம்பெறும் பல கதாபாத்திரங்களைக் கொண்ட காட்சிகளையும் ஒரே மனிதராக உருவாக்கியிருக்கும் விதம், ‘இதை எப்படிச் செய்தார்?’ என்ற கேள்வியை நம் மனதில் தொடர்ந்து எழுப்புகிறது.
அமெரிக்கா முதல் தமிழகம் வரை பயணிக்கும் கதைக்களம், படத்தின் அளவைப் பெரிதாக்குகிறது. அந்தப் பயணத்தின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தனக்குக் கிடைத்த தொழில்நுட்ப வசதிகளைக் கொண்டு ஒரு பிரமாண்டமான உலகத்தை உருவாக்க முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர்.
இதில் கிராபிக்ஸ் படத்தின் மிக முக்கியமான தூண். அதே நேரத்தில், அதன் தரத்தில் சில இடங்களில் தடுமாற்றம் தெரிகிறது. சில காட்சிகள் இன்னும் நேர்த்தியாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், ‘இத்தனை வேலைகளையும் ஒரு மனிதர் மட்டுமே செய்திருக்கிறார்’ என்ற பின்னணியை அறிந்த பிறகு, அந்தக் குறைகளை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு படத்தை அளவிட மனம் மறுக்கிறது.
ஏனென்றால், இது வெறுமனே ஒரு திரைப்படம் அல்ல; ‘ஒரு மனிதனால் என்னவெல்லாம் முடியும்?’ என்று சினிமாவிடம் கேட்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு சவால்.
கதையின் முடிவை நோக்கி அமெரிக்கப் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு மீண்டும் தமிழகம் நோக்கி நகரும் அந்தப் பயணம், படத்தின் கதையையும் இயக்குநரின் தனிப்பட்ட சினிமா பயணத்தையும் ஒரு புள்ளியில் இணைக்கிறது.
சினிமாவில் ‘ஒன் மேன் ஷோ’ என்று சொல்வது வழக்கம். ஆனால், இங்கே அந்த வார்த்தையை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு ‘ஒன் மேன்’ என்று படத்துக்கே பெயர் வைத்திருக்கிறார் சங்ககிரி ராஜ்குமார்.
கிராபிக்ஸ் குறைபாடுகள் இருக்கலாம். காட்சிகளில் இன்னும் மெருகேற்றம் தேவைப்படலாம். ஆனால், இந்தப் படத்தைப் பார்த்து முடித்ததும் மனதில் நிற்கும் கேள்வி வேறு:
“இதை ஒரு மனிதர் தனியாக எப்படி செய்தார்?”
அந்த ஒரு கேள்விக்கான பதிலைத் தேட வைப்பதிலேயே ‘ஒன் மேன்’ வெற்றி பெற்றுவிடுகிறது.
சினிமா ரசிகர்களுக்கு இது ஒரு படம். சினிமா மீது காதல் கொண்டவர்களுக்கு இது ஒரு முயற்சி. ஆனால், சினிமா எடுப்பது எப்படி என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறவர்களுக்கு இது ஒரு பாடம்.
திரையில் தெரியும் ஒவ்வொரு காட்சியையும் விட, திரைக்குப் பின்னால் நின்றிருக்கும் அந்த ஒரே மனிதனின் உழைப்புதான் ‘ஒன் மேன்’ படத்தின் உண்மையான பிரமாண்டம்!
ஒரு மனிதன்… பல கதாபாத்திரங்கள்… ஒரு உலகம்… ஒரு முழுப்படம்.
இதுதான் சங்ககிரி ராஜ்குமாரின் ‘ஒன் மேன்’.
