காதல் மூன்று வரி கவிதையா, மனசுக்குள் ஓடும் மௌன நதியா? : ‘ஹைக்கூ’ – விமர்சனம்!

காதல் வந்தால் கண்ணுக்குக் கவிதை தெரியும்; அதே காதலில் சந்தேகம் வந்துவிட்டால் கவிதையே கண்ணீரில் கரைந்துவிடும்!

காதலுக்கு நம்பிக்கைதான் உயிர். அந்த நம்பிக்கையில் ஒரு சிறு விரிசல் விழுந்தாலும், அது விரிசலாக மட்டும் நிற்காமல் விரிந்து உறவையே விழுங்கிவிடும். இப்படிப்பட்ட காதலின் மெல்லிய உணர்வுகளையும் மனதின் ஆழத்தில் ஓடும் உளவியல் போராட்டங்களையும் அழகாகப் பேச முயன்றிருக்கிறது ‘ஹைக்கூ’.

சலூன் கடை நடத்தும் தந்தையின் மகனாக எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து, வாழ்க்கையில் அடுத்த கட்டத்துக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற கனவோடு கல்லூரிக்குள் நுழைகிறார் ஏகன். நண்பர்களின் தூண்டுதலால் ஒரு குறும்பு செய்யப்போய், கல்லூரியிலிருந்தே வெளியேற்றப்படுகிறார். இங்கே ஆரம்பிக்கிறது அவரது வாழ்க்கையின் முதல் சறுக்கல்! பாதியிலேயே கல்லூரியிலிருந்து வெளியே வந்தவருக்கு வேறு கல்லூரியில் இடம் கிடைப்பது குதிரைக்கொம்பாகிவிடுகிறது. ஒருவழியாக ஓர் இடம் கிடைக்கிறது. அங்கே போன பிறகுதான் தெரிகிறது, அது பெண்கள் கல்லூரியாக இருந்து இப்போதுதான் இருபாலர் கல்லூரியாக மாறியிருக்கிறது என்பது! அதிலும் முதல் ஆண் மாணவர் இவர்தான்!

சுற்றிலும் பெண்கள் பட்டாளம்; நடுவில் ஒரே ஆண் மாணவர்! ஏகனுக்கு ஆரம்பத்தில் கல்லூரி வாழ்க்கை என்பது படிப்பைக் காட்டிலும் படபடப்பாகவே இருக்கிறது. வெட்கம், கூச்சம், தயக்கம் என்று தடுமாறும் அவர், போகப்போக அந்தச் சூழலுக்குப் பழகிக்கொள்கிறார். பெண் நண்பர்களும் கிடைக்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர்தான் கொடி (ஸ்ரீதேவி அப்பாலா). நட்பு மெல்லக் காதலாகி, காதல் கனியத் தொடங்குகிறது.

ஆனால், ஏகனின் காதல் கொஞ்சம் அதிகச் சூடாகவே இருக்கிறது! காதலியின் மீது கொண்டிருக்கும் அளவுகடந்த பாசம், அவருக்கே ஒரு கட்டத்தில் அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது. காதல் என்றால் அக்கறை இருக்கலாம்; அதற்காக ஆளையே சுற்றிச் சுற்றி வரும் செயற்கைக்கோளாக மாறிவிட்டால் எப்படி? இந்தக் காதல் தனக்குச் சுமையாகிவிடுமோ என்ற பயம் கொடிக்குள் முளைக்கிறது.

திருமணத்தை நெருங்கும் நேரத்தில் இருவருக்கும் இடையே விரிசல் பெரிதாகிறது. பேசி சரிசெய்துவிடலாம் என்று ஏகன் நினைக்கிறார். ஆனால், பிரச்சினை அதற்கும் மேலே போய்விடுகிறது. கொடிக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிவிடுகிறது. காதலியின் திருமணத்துக்குச் சென்று மனதில் இருப்பதையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்துவிட வேண்டும் என்று செல்கிறார் ஏகன். ஆனால், அங்கே அவர் கொட்டுவது வார்த்தைகளை அல்ல; மனதுக்குள் தேங்கிய வலியை! கனத்த இதயத்தோடும் ஆழ்ந்த மௌனத்தோடும் திரும்புகிறார். இடைவேளை!

காலம் ஓடுகிறது. பழைய காதலை மறந்துவிட்டு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பொறுப்பான வேலையில் அமர்கிறார் ஏகன். இப்போது அவர் வெட்கப்படும் கல்லூரி மாணவர் அல்ல; பலரையும் வழிநடத்தும் கண்டிப்பான நிர்வாகி. வாழ்க்கை அவரை ஓரளவு பக்குவப்படுத்தியிருக்கிறது.

அந்த நிறுவனத்துக்கு இன்டர்ன்ஷிப் பயிற்சிக்காக வந்து சேர்கிறார் ஃபெமினா ஜேம்ஸ். காதலித்தவருடன் ஏற்பட்ட மனக்கசப்பால் பிரிந்திருக்கும் அவர், ஏகனின் வாழ்க்கையில் புதிய அத்தியாயமாக நுழைகிறார். காதலை இழந்த இரண்டு மனங்கள் ஒன்றையொன்று புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகின்றன. ஆறுதல் தரும் நட்பு, அன்பாகி, அன்பு காதலாகிறது. இருவரின் இதயங்களும் இணைகின்றன.

ஆனால், பழைய காதலின் நிழல் புதிய காதலின் வாசலிலும் வந்து நிற்கிறது. கொடியை மறக்க முடியாத ஏகன், சில செயல்களில் பழைய காதலின் நினைவுகளை வெளிப்படுத்துகிறார். இதனால் ஃபெமினாவுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுகிறது: ‘நான் அவருடைய காதலியா? அல்லது பழைய காதலியின் இடத்தை நிரப்ப வந்த மாற்று ஆளா?’

இதுதான் கதையின் முக்கியமான முடிச்சு! காதலிக்கிறோம் என்பதற்காக ஒருவரை இன்னொருவரின் நிழலாக வாழச் சொல்ல முடியுமா? புதிய காதலுக்கு அதன் தனித்துவம் வேண்டாமா? இந்தக் குழப்பம் இருவரையும் மீண்டும் பிரிவின் விளிம்புக்குக் கொண்டு செல்கிறது. அதன் பிறகு என்ன நடக்கிறது என்பதுதான் மீதிக் கதை.

நடிப்பில் மனோவின் மனப்போராட்டம்!

இணையத்தொடர்களிலும் திரைப்படங்களிலும் தனது இயல்பான தோற்றத்தாலும் வசீகரமான நடிப்பாலும் கவனம் ஈர்த்திருக்கும் ஏகன், இதில் மனோவாக நடித்திருக்கிறார். சலூன் கடைக்காரரின் மகன் என்ற பின்னணியால் மனதுக்குள் தாழ்வுணர்ச்சியைச் சுமந்துகொண்டு, பொருளாதார ரீதியாக அடுத்த படிக்கட்டில் ஏறத் துடிக்கும் இளைஞனாக அவர் நன்றாகப் பொருந்தியிருக்கிறார்.

சமூகத்தில் தன்னைவிட உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவர்களுடன் பழகும்போது ஏற்படும் தயக்கம், காதலியிடம் தன்னை முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியாத தடுமாற்றம், உறவு முறிந்த பிறகு மனதுக்குள் சுருண்டு போகும் வேதனை எனப் பல உணர்வுகளை உடல்மொழியிலேயே வெளிப்படுத்துகிறார். மனக்காயத்துக்கு வடிகால் தேடி மதுவிலும் புகையிலும் மூழ்கும் காட்சிகளில் சமகால இளைஞர்களின் மனநிலையை நினைவுபடுத்துகிறார்.

குறிப்பாக, எந்த இடத்திலும் ‘நான் நடிக்கிறேன்’ என்று அறிவித்துக்கொள்ளாமல், அந்தப் பாத்திரமாகவே இயங்கியிருப்பது அவரது பலம். சரியான கதைகளையும் பாத்திரங்களையும் தேர்ந்தெடுத்தால், திரையுலகில் தனக்கான இடத்தைப் பிடிக்க அவருக்கு நல்ல வாய்ப்பு இருக்கிறது.

கொடியாக வரும் ஸ்ரீதேவி அப்பாலா!

ஏகனின் முதல் காதலியாக வரும் கொடி, தோற்றத்திலும் புன்னகையிலும் கவனம் ஈர்க்கிறார். குடும்பச் சூழலை மீற முடியாத பெண்ணாகவும், காதலனின் அதீத அன்புக்கும் நடத்தைக்கும் இடையில் தடுமாறும் காதலியாகவும் இயல்பாக நடித்திருக்கிறார். காதல் இருந்தாலும் எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு வாழ முடியாது என்ற மனநிலையை அவரது நடிப்பு உணர்த்துகிறது.

ஃபெமினா ஜேம்ஸின் உணர்ச்சிப் பயணம்!

இரண்டாவது காதலியாக வரும் ஃபெமினா ஜேம்ஸ், நிவேதா என்ற பாத்திரத்தில் நடித்திருக்கிறார். ஆர்ப்பாட்டமில்லாத தோற்றத்துடன் அறிமுகமாகும் அவர், கதையின் போக்கில் பலவிதமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறார். ஆரம்பத்தில் சாதாரணமாகத் தோன்றும் பாத்திரம், ஏகனுடனான உறவில் ஏற்படும் குழப்பங்களும் மனக்காயங்களும் வெளிப்படும்போது பார்வையாளர்களின் அனுதாபத்தைப் பெற்றுவிடுகிறது.

காதலிப்பது ஒரு விஷயம்; காதலிக்கப்படும் இடத்தில் தனக்கான மரியாதையும் உரிமையும் இருக்கிறதா என்று கேட்பது இன்னொரு விஷயம். அந்த வேறுபாட்டை ஃபெமினாவின் பாத்திரம் நன்றாக உணர்த்துகிறது.

ஏகனின் தந்தையாக மைம் கோபி, நண்பராக அதிர்ச்சி அருண் உள்ளிட்ட இந்துமதி மணிகண்டன், ஸ்ரீதேவி எஸ்.கே., அதியமான் ஏ., சுப்பிரமணியன் சேது ஆகியோரும் தங்கள் பங்குக்குக் கதைக்கு வலு சேர்த்திருக்கிறார்கள்.

சிங்கம் – பெயர் மட்டுமல்ல, நடிப்பிலும் சிங்கம்தான்!

இந்தப் படத்தில் சிங்கம் என்ற நாய்க்கும் முக்கியமான இடம் உண்டு. மனோ–நிவேதா உறவில் மலரும் அன்பு, ஏற்படும் மோதல், பிரிவு, துயரம் என எல்லாவற்றுக்கும் மௌன சாட்சியாக இருக்கிறது. மனிதர்கள் வாய்விட்டுச் சொல்லத் தயங்கும் உணர்வுகளைக்கூட அந்த நாயின் இருப்பு உணர்த்துகிறது.

படத்தில் ஒரு சிறப்பான குணச்சித்திரப் பாத்திரம் குறைகிறதே என்று நினைப்பவர்களுக்கு, அந்தக் குறையைச் சிங்கம் நிரப்பிவிடுகிறது. அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்திய இயக்குநருக்குச் சபாஷ்!

ஒளிப்பதிவும் இசையும் – இளமைக்கு ஒரு கவிதைத் தோரணம்!

கல்லூரிப் பின்னணியில் நகரும் காட்சிகளை ஒளிப்பதிவாளர் பிரியேஷ் குருசாமி அழகாகக் கையாண்டிருக்கிறார். வண்ணங்கள் கண்ணைக் குத்தாமல், காட்சிகளின் இயல்பான தன்மைக்கு உதவுகின்றன. இளமைத் துள்ளலும் காதலின் மென்மையும் காட்சிகளில் வெளிப்படுகின்றன.

சித்து குமாரின் இசையில் பாடல்கள் கவனம் ஈர்க்கின்றன. ‘கருவிழி களவு நீ’, ‘கைப்பிடி நிலவு நீ’ என்று தொடங்கி, காதலியின் அழகையும் காதலின் மயக்கத்தையும் வரிகளில் வடிக்கும் பாடல் வரிகள் இளமையை நுரைக்க விடுகின்றன. அதேபோல் ‘விழிவாளை வீசிப்போறா’ என்று தொடங்கும் பாடலும் காதலில் தடுமாறும் இளைஞனின் மனநிலையைப் பிடித்துக் காட்டுகிறது. பாடலாசிரியர் மோகன் ராஜனின் வரிகள் காதல் உணர்வுகளுக்கு அழகான அலங்காரமாக அமைந்திருக்கின்றன.

‘ஹைக்கூ’ என்ற தலைப்பில் ஓர் அர்த்தம் இருக்கிறதா?

ஹைக்கூ என்பது மூன்று வரிகளில் ஒரு பெரிய உணர்வைச் சொல்லும் கவிதை வடிவம். அப்படியென்றால், மூன்று முக்கியமான பாத்திரங்களை மையமாகக் கொண்ட காதல் கதை என்பதற்காக இந்தப் பெயரா? அல்லது காதலின் பெரிய உண்மைகளைச் சின்னச் சின்ன சம்பவங்களில் சொல்லும் முயற்சியா?

எது எப்படியோ, தலைப்புக்கும் கதையின் தன்மைக்கும் ஓர் அழகான பொருத்தம் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

காதல் என்பது ஒரு பூ மலர்வதைப் போலத்தான் தொடங்குகிறது. ஒரு பார்வை, ஒரு புன்னகை, ஒரு சிறு அக்கறை என்று மெல்ல மலர்கிறது. ஆனால், அந்தப் பூவின் அடியில் முளைக்கும் சிறு களையை ஆரம்பத்திலேயே கவனிக்காவிட்டால், அது வளர்ந்து செடியையே பாதித்துவிடும். இந்தக் கதையில் அந்தக் களைதான் சந்தேகம்; அந்தச் செடிதான் காதல்!

‘நான் காதலிக்கிறேன்; எனவே நீ எனக்குச் சொந்தம்’ என்ற எண்ணத்துக்கும், ‘நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்; ஆனால் எனக்கென்று ஒரு தனித்துவமும் சுயமரியாதையும் உண்டு’ என்ற உண்மைக்கும் இடையே நடக்கும் போராட்டத்தைப் படம் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

உண்மையான காதல் நம்பிக்கையில் வளர வேண்டும். ஒவ்வொரு சிறு முரண்பாட்டையும் பெரிதாக்கி, ஒவ்வொரு செயலுக்கும் விசாரணை நடத்தி, துணையின் கடந்த காலத்தை நிகழ்காலத்தின் மீது சுமத்தினால் உறவு எப்படி நிம்மதியாக இருக்கும்? காதல் என்பது ஒருவரை முழுவதுமாகச் சொந்தமாக்கிக் கொள்வது அல்ல; அவருடைய தனித்துவத்தையும் மதித்து இணைந்து வாழ்வது.

அதிலும் முக்கியமாக, காதலுக்காகப் பெண் தன் சுயமரியாதையை இழக்க வேண்டியதில்லை என்பதைப் படம் வலியுறுத்துகிறது. காதலின் பெயரில் ஒருவரை இன்னொருவரின் நினைவுப் பிரதியாக மாற்றிவிட முடியாது. பழைய காதலை மறக்க முடியாதவரின் வலியைப் புரிந்துகொள்ளலாம்; ஆனால் அந்த வலிக்கான மருந்தாகப் புதிய காதலியைப் பயன்படுத்துவது நியாயமா என்ற கேள்வியையும் படம் எழுப்புகிறது.

‘ஹைக்கூ’ காதலைப் பற்றிய படம் மட்டுமல்ல; காதலிக்கும்போது மனித மனம் எப்படி மாறுகிறது, சந்தேகம் எப்படி உறவைச் சிதைக்கிறது, சுயமரியாதை ஏன் அவசியம் என்பதையும் பேசும் உளவியல் கலந்த காதல் கதை.

சில இடங்களில் கதையின் போக்கு இன்னும் சுருக்கமாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் அமைந்திருக்கலாம். இருந்தாலும், பாத்திரங்களின் உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, காதலின் நுட்பமான பக்கங்களைச் சொல்ல முயன்றிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் போகாமல், மனதைத் திறந்து உட்கார்ந்தால் இந்த ‘ஹைக்கூ’ ஆச்சரியமான திருப்தியைத் தரக்கூடும். காதலில் விழுவது எளிது; விழுந்த பிறகு ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொண்டு எழுவது தான் கஷ்டம் என்பதை நினைவூட்டுகிறது இந்தப் படம்.