நோலனின் படைப்புகளில் உச்சகட்டம் : ‘தி ஒடிஸி’ விமர்சனம்!

போர் முடிந்த பிறகும்… சில பயணங்கள் முடியாது!
அதைத்தான் கிறிஸ்டோபர் நோலன் தனது தி ஒடிஸி மூலம் பிரம்மாண்டமாகச் சொல்லியிருக்கிறார். ஹோமரின் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான காவியத்தை வெறும் புராணச் சாகசமாக அல்லாமல், குற்றவுணர்வு, இழப்பு, மீட்பு, குடும்பம் ஆகியவற்றின் உணர்வுப்பூர்வமான மனிதக் கதையாக மாற்றியிருக்கிறார்.

‘மெமென்டோ’வில் நினைவுகளை, ‘இன்செப்ஷன்’வில் கனவுகளை, ‘இன்டர்ஸ்டெல்லர்’வில் காலத்தை, ‘ஓப்பன்ஹைமர்’வில் மனசாட்சியை ஆராய்ந்த நோலன், இந்த முறை மனிதன் வீடு திரும்பும் பயணத்தையே தனது கதையின் மையமாக்கியிருக்கிறார். ஆனால் அது ஒரு நாட்டிற்குத் திரும்பும் பயணம் அல்ல; ஒரு மனிதன் தன் மனசாட்சியிடம் திரும்பும் பயணம்.

ட்ரோஜன் போருக்குப் பிறகு, மனைவி பெனிலோப் மற்றும் மகன் டெலிமாக்கஸிடம் திரும்ப புறப்படும் இத்தாக்காவின் மன்னன் ஒடிஸியஸின் பத்து ஆண்டு அலைச்சல்தான் கதை. வழியில் கோபமடைந்த கடவுள்கள், ராட்சதர்கள், சைரன்கள், மாய உலகங்கள், கொந்தளிக்கும் கடல் என எண்ணற்ற தடைகள். ஆனால் இவை எதுவும் அவனை அதிகம் துன்புறுத்துவதில்லை. போரில் உயிரிழந்த ஆயிரக்கணக்கானோரின் நினைவுகளும், வெற்றியின் விலையாக அவன் சுமக்கும் குற்றவுணர்வும்தான் அவனைத் தொடர்ந்து துரத்துகின்றன.

ஒடிஸியஸாக மாட் டேமன், தனது திரைப்பயணத்தின் மிகச்சிறந்த நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார். ஒரு மாவீரனின் கம்பீரம், ஒரு கணவனின் ஏக்கம், ஒரு தந்தையின் பாசம், ஒரு போர்வீரனின் மனவேதனை என பல அடுக்குகளைக் கொண்ட கதாபாத்திரத்தை அபாரமான இயல்புடன் சுமக்கிறார். ஒவ்வொரு நெருக்கக் காட்சியிலும் அவரது கண்கள் பேசும் உணர்ச்சிகளே பல வசனங்களை மிஞ்சிவிடுகின்றன.

ஆன் ஹேத்வே, பெனிலோப்பாக அமைதிக்குள் புதைந்த உறுதியின் உருவமாக மிளிர்கிறார். கணவருக்காகக் காத்திருக்கும் பெண்ணாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு ராஜ்ஜியத்தின் கண்ணியத்தை காப்பாற்றும் அரசியாகவும் மனதில் நிற்கிறார். டாம் ஹாலண்ட், தனது வழக்கமான இளமைத் துள்ளலைத் தாண்டி, பொறுப்பின் சுமையைச் சுமக்கும் டெலிமாக்கஸாக முதிர்ச்சியான நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார். ராபர்ட் பேட்டின்சன், ஆன்டினஸாக வெறுப்பை சம்பாதிக்கிறார். ஜெண்டாயா, சார்லிஸ் தெரான், லுபிடா நியாங்கோ ஆகியோர் குறுகிய நேரமே வந்தாலும் தங்களுக்கான தாக்கத்தைப் பதிக்கிறார்கள்.

நோலனின் காட்சியமைப்பைப் பற்றி புதிதாகச் சொல்ல எதுவுமில்லை. ஆனால் தி ஒடிஸி அதை இன்னொரு படி உயர்த்துகிறது. கடலின் சீற்றம், சைக்லோப்ஸின் அச்சுறுத்தல், சைரன்களின் மாய உலகம், சிர்சியின் மர்மத் தீவு என ஒவ்வொரு காட்சியும் ஐமேக்ஸ் திரைக்காகவே பிறந்தது போல தோன்றுகிறது. முழுக்க முழுக்க ஐமேக்ஸ் 70 மிமீ கேமராக்களில் படமாக்கப்பட்டிருப்பது, அந்தப் பிரம்மாண்டத்தை இன்னும் பல மடங்கு உயர்த்துகிறது.

ஹோய்ட் வான் ஹோய்டெமாவின் ஒளிப்பதிவு ஒவ்வொரு ஃபிரேமையும் ஓர் ஓவியமாக மாற்றுகிறது. லுட்விக் கோரன்சனின் பின்னணி இசை, கதையின் உணர்ச்சிகளை உச்சத்துக்கு எடுத்துச் செல்கிறது. குறிப்பாக போரின் நினைவுகளோடு ஒடிஸியஸ் போராடும் தருணங்களில் இசை தனியே ஒரு கதாபாத்திரமாக மாறுகிறது.

குறை என்று சொல்ல வேண்டுமென்றால், நடுப்பகுதியில் பயணம் சற்று நீள்கிறது. ஒடிஸியஸின் அலைச்சல் பார்வையாளருக்கும் சோர்வைத் தரும் சில தருணங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் அதற்குப் பிறகு வரும் பிரம்மாண்டமான காட்சிகளும், உணர்வுப்பூர்வமான உச்சக்கட்டமும் அந்தக் குறையை மறக்கச் செய்கின்றன.

மொத்தத்தில், தி ஒடிஸி என்பது ஒரு புராணக் காவியத்தின் திரைப்பட வடிவம் மட்டுமல்ல; போரில் வெல்வதைவிட, தனது மனசாட்சியிடம் வெல்வதே மனிதனின் மிகப்பெரிய போராட்டம் என்பதை நினைவூட்டும் மாபெரும் சினிமா அனுபவம். கிறிஸ்டோபர் நோலன் தனது படைப்புலகில் இன்னொரு உச்சத்தை எட்டியிருக்கிறார்.

கண்களை பிரமிக்க வைக்கும் காவியம்… மனதை கனக்க வைக்கும் மனிதக் கதை!

நோலனின் படைப்புகளில் உச்சகட்டம் : ‘தி ஒடிஸி’ !